OpenAI heeft onlangs een uitgebreid beleidsdocument van dertien pagina’s uitgebracht waarin wordt uiteengezet hoe kunstmatige intelligentie de Amerikaanse beroepsbevolking zou kunnen hervormen. Het document stelt een radicale economische verschuiving voor om de verplaatsing van menselijke werknemers tegen te gaan, en suggereert dat de ‘overvloed’ die door AI wordt gegenereerd een robuust sociaal vangnet zou moeten financieren.
Het voorstel: financiering van een post-AI-economie
De routekaart van het bedrijf richt zich op het herverdelen van de rijkdom die door automatisering wordt gegenereerd, om degenen die erdoor worden getroffen te beschermen. De belangrijkste pijlers van hun voorstel zijn onder meer:
- Verhoogde vermogenswinstbelastingen: Gericht op bedrijven die menselijke werknemers vervangen door AI-systemen.
- Een Public Wealth Fund: Door AI aangedreven winsten gebruiken om de nationale economische stabiliteit te ondersteunen.
- Het “Efficiëntiedividend”: Financiering van de overgang naar een vierdaagse werkweek.
- Mensgerichte transitieprogramma’s: Door de overheid geleide initiatieven om werknemers om te scholen voor functies die unieke menselijke vaardigheden vereisen.
Hoewel deze ideeën substantiële nieuwe concepten introduceren in het politieke discours over AI-governance, komen ze in een tijd van aanzienlijke kritiek op de bedrijfsintegriteit van OpenAI.
De geloofwaardigheidscrisis: woorden versus daden
De publicatie van dit artikel viel samen met een zeer kritisch rapport van The New Yorker, waarin een geschiedenis van vermeend bedrog door CEO Sam Altman werd beschreven. Het rapport suggereert een terugkerend patroon: OpenAI verdedigt publiekelijk idealistische waarden en veiligheidsregels, terwijl ze privé probeert deze te ondermijnen voor politiek of financieel voordeel.
Deze discrepantie heeft ertoe geleid dat beleidsmakers en experts uit de sector zich hebben afgevraagd of de beleidsvoorstellen van OpenAI echte pogingen tot bestuur zijn of slechts verfijnde public relations.
Een patroon van politiek manoeuvreren
Critici wijzen op verschillende gevallen waarin de privéacties van OpenAI in tegenspraak leken te zijn met het publieke standpunt:
1. Wetgevende onderdrukking: Terwijl Altman publiekelijk pleitte voor federaal AI-toezicht in 2023, suggereren rapporten dat het bedrijf achter de schermen werkte om specifieke veiligheidswetten in Californië te vernietigen.
2. Agressieve juridische tactieken: Het bedrijf heeft naar verluidt dagvaardingen gebruikt om voorstanders van AI-veiligheidswetgeving op staatsniveau te intimideren.
3. Verschuivende loyaliteit: Na nauw samen te hebben gewerkt met de regering-Biden om veiligheidsnormen vast te stellen, lobbyde Altman met succes bij de regering-Trump om veel van de initiatieven die hij ooit steunde, te ontmantelen.
Deskundig scepticisme: kan de visie de lobby overleven?
Waarnemers uit de sector zijn verdeeld over de vraag of de technische experts die dit beleid schrijven hun invloed op het politieke apparaat van het bedrijf kunnen behouden.
Malo Bourgon, CEO van het Machine Intelligence Research Institute (MIRI), merkt op dat het document weliswaar het product is van goedbedoelende onderzoekers, maar dat er een risico bestaat op ‘ontgoocheling’. De geschiedenis leert dat veel medewerkers bij OpenAI zijn vertrokken nadat ze ontdekten dat de acties van het bedrijf niet in overeenstemming zijn met de waarden die het bedrijf heeft uitgesproken.
Op dezelfde manier uitte Nathan Calvin van de non-profitorganisatie voor AI-beleid Encode zijn scepsis over de betrokkenheid van OpenAI bij het democratische proces. Hoewel hij de verdienste van het technische onderzoek achter het voorstel erkende, merkte Calvin op dat de echte test zal zijn of OpenAI zich aan deze principes houdt wanneer ze overgaan van ‘algemene beleidsprincipes’ naar de wereld van actief lobbyen waar de inzet hoog op het spel staat.
Het komt erop neer: OpenAI heeft een visionair economisch raamwerk gepresenteerd om door AI aangestuurde banenverdringing aan te pakken, maar een groeiend trackrecord van politieke inconsistentie heeft Washington sceptisch gemaakt over de vraag of het bedrijf zijn beloften daadwerkelijk zal nakomen.
