De Octopath Traveler -serie heeft een niche voor zichzelf veroverd met innovatieve mechanica, maar struikelt in zijn nieuwste deel. Octopath Traveler II verfijnt weliswaar de gevechts- en klassensystemen, maar lijdt onder een vergeetbare hoofdrolspeler en een generiek wraakplot, waardoor spelers een mechanisch sterke maar narratief weinig boeiende ervaring krijgen.
Het wiel opnieuw uitvinden?
De eerste Octopath Traveler verraste spelers in 2019 met zijn unieke mix van turn-based gevechten en acht verschillende speelbare personages. Octopath Traveler II probeert op deze basis voort te bouwen en introduceert een stille protagonist, gedreven door wraak. Deze aanpak voelt echter als een stap achteruit, waarbij de meeslepende karakterdynamiek die zijn voorgangers definieerde, wordt opgeofferd.
De kernkracht van het spel ligt in het klassensysteem. Spelers kunnen kiezen uit acht banen – krijger, jager, koopman, apotheker, geestelijke, geleerde, danser en dief – elk met unieke vaardigheden en eigenschappen. De mogelijkheid om vaardigheden uit verschillende klassen te combineren zorgt voor zeer aanpasbare builds; een krijger die zwarte magie hanteert is volkomen levensvatbaar. Deze diepte strekt zich uit tot het ‘Break and Boost’-systeem, waarbij het uitputten van vijandelijke schilden leidt tot strategische openingen en verwoestende multi-aanvallen.
Een stille hoofdrolspeler en een flauw verhaal
In tegenstelling tot de acht speelbare personages uit de eerste game met individuele achtergrondverhalen, dwingt Octopath Traveler II spelers tot een stille protagonist op een algemene wraakmissie. Het dorp van de held wordt vernietigd en ze gaan op een voorspelbaar pad om de verantwoordelijken te elimineren. Dit narratieve raamwerk voelt muf aan, vooral in een genre dat al doordrenkt is van wraakzuchtige verhalen.
De ondersteunende personages zijn eveneens vergeetbaar en missen de diepgang en intriges waardoor de originele Octopath Traveler opviel. De schurken vormen echter een opmerkelijke uitzondering. De tegenstanders – Tytos, Auguste en Lady Hermina – zijn oprecht meeslepend, met motivaties en acties die passend meedogenloos aanvoelen. Hun verhalen zijn duister en boeiend en bieden een zeldzame glimp van echt slechte karakters in een genre dat vaak gefixeerd is op morele ambiguïteit.
Gepolijste gevechten, ongeïnspireerde wereld
Ondanks het zwakke verhaal levert Octopath Traveler II een gepolijste en boeiende gevechtservaring. De toevoeging van een tweede rij personages voegt nog een laag tactische diepgang toe, waardoor dynamische teamsamenstellingen en strategische wisselingen tijdens gevechten mogelijk zijn.
De HD-2D-kunststijl van de game blijft visueel opvallend en combineert retro-pixelkunst met moderne 3D-achtergronden. De soundtrack en stemacteurs zijn ook van hoge kwaliteit, wat de algehele presentatie ten goede komt. Deze elementen kunnen het matte verhaal echter niet compenseren.
Conclusie
Octopath Traveler II is een mechanisch verantwoorde JRPG die zijn verhalende potentieel niet waarmaakt. Terwijl de gevechts- en klassensystemen boeiend zijn, zorgen de vergeetbare hoofdrolspeler en het generieke wraakplan ervoor dat het de hoogten van zijn voorganger niet bereikt. Ondanks de tekortkomingen blijft de game een haalbare keuze voor JRPG-fans die bereid zijn de tekortkomingen over het hoofd te zien.
