Op dit moment scroll je. Je springt tussen apps. Het scherm is een puinhoop van meldingen. Spoedig? Er zal slechts één venster zijn. Uw AI-model. Of het nu ChatGPT of Anthopic is. Al het andere gaat er doorheen.
YouTube-video’s. Boekaanbevelingen. Misschien een nep-romantische relatie met code.
Het model wordt uw gids. Het beïnvloedt alles. En eerlijk? Het voelt homogeen. Passieve gebruikers. We identificeren ons met de eerste interface die we aanraken. Je consumeert geen muziek meer via Spotify. Je consumeert het via ChatGPT.
De kunstenaar. De muziek. De schilderijen. Allemaal gefilterd door de chatbot. De cultuur wordt geassocieerd met de bot zelf. Niet de mens.
Het voelt vies.
Het vreemdste deel is de intimiteit. Het voelt als je maatje. Een vriend die alles heeft. Tegelijkertijd. Het herinnert je. Dat is het schokkende ervaringsgedeelte. De herinneringen die het opbouwt. Uw voorkeuren. Waar je op vertrouwt.
Dit testen was raar. Ik vroeg Claude wie de mooiste vrouw is. Er staat dat het geen gezichten ervaart. Maar dan?
Tilda Swinton en Lupita NYong’o.
Ik stopte. Mijn Claude weet dat ik homo ben. Het pikte mijn vooroordelen op. Of misschien gewoon mijn geschiedenis. Ik moest dus de controlevariabele testen. Wat als ik het aan een generieke Claude vroeg? Een nieuwe rekening? Zelfde prompt. Exact dezelfde taal.
Er stond Audrey Hepburn op.
Interessant. Of gewoon efficiënt.
