Beschouw het internet als een uitgestrekte, chaotische metropool. Het heeft alles. Je kunt langs de grootste bibliotheken ter wereld lopen en terechtkomen in de louche onderbuik van X-rated theaters. Het is divers. Het is opmerkelijk. Het is ook ongelooflijk gevaarlijk.
In deze digitale stad is identiteit vloeibaar. Je bent misschien niet wie je denkt dat je bent. Het kan zijn dat u zich misdraagt zonder dat u het zich herinnert. Als een onwetende agent in The Manchurian Candidate, zou het kunnen dat je de bevelen van iemand anders uitvoert. Je hebt geen idee hoe je het kunt stoppen.
Dat is de realiteit van een zombiecomputer.
Een cracker (een hacker met kwade bedoelingen) sluipt uw systeem binnen. Ze gebruiken jouw machine om illegale trucs uit te voeren. Meestal weet je niet dat het gebeurt. U kunt nog steeds op internet surfen. U kunt nog steeds uw e-mail controleren. Maar de dingen kunnen traag aanvoelen. Uw verwerker draait overuren. Je harde schijf draait als een gek.
Dan beginnen de problemen. Uw computer begint enorme hoeveelheden spam te verspreiden. Of het begint webpagina’s te bestoken met denial-of-service-aanvallen. Plotseling ben je het middelpunt van een onderzoek.
Uw internetprovider (ISP) kan uw service annuleren. Er loopt mogelijk een strafrechtelijk onderzoek naar u wegens aanvallen die u niet heeft gepleegd. Ondertussen maakt het de cracker niets uit. Ze halen hun schouders op. Ze hebben meer zombies. Ze hebben duizenden. Uit één onderzoek zou zijn gebleken dat één enkele cracker een netwerk van meer dan 1,5 miljoen computers bestuurde.
In dit artikel wordt uitgelegd hoe crackers uw hardware in beslag nemen. Waarom ze het doen. En de beste manier om uzelf tegen deze kwaadaardige overnames te beschermen.
De mechanismen van compromissen
Hoe ontstaat een zombiecomputer? Het gaat zelden om een dramatische inbraak waarbij glas breekt. Meestal is het subtiel.
Een cracker maakt misbruik van een kwetsbaarheid. Misschien is het een niet-gepatchte fout in uw besturingssysteem. Misschien is het een zwak wachtwoord. Of misschien heeft u op een link geklikt die u niet had moeten plaatsen. Eenmaal binnen installeert de malware zichzelf. Het verbergt. Het wacht.
De gebruiker blijft onbewust. Dit is de sleutel. Als u weet dat uw pc is geïnfecteerd, kunt u deze loskoppelen. Je kunt het scannen. Je kunt het schoonmaken. Maar als je het niet weet, blijf je het gebruiken. Je houdt hem verbonden met internet.
Uw machine wordt een bot. Een botnet is een netwerk van deze bots. De cracker verzendt commando’s. De bots voeren ze uit. Het is een gedistribueerde aanval. Moeilijk te stoppen. Moeilijk te traceren.
Waarom zou je je rig richten?
Waarom de moeite nemen? Waarom uw thuis-pc hacken?
Het antwoord is simpel: middelen.
Uw computer beschikt over verwerkingskracht. Het heeft bandbreedte. Het heeft een IP-adres dat er legitiem uitziet. Aanvallers hebben dat allemaal nodig.
Ze gebruiken zombiecomputers om spam-e-mails te verzenden. Miljoenen van hen. Het is goedkoper om uw bandbreedte te gebruiken dan die van henzelf.
Ze gebruiken ze om DDoS-aanvallen uit te voeren. Deze aanvallen overspoelen websites met verkeer. Ze slaan sites offline. Concurrenten kunnen hiervoor betalen. Politieke groeperingen zouden hiervoor kunnen betalen.
Ze gebruiken ze om cryptocurrency te minen. Langzaam. Rustig. Het aftappen van uw elektriciteitsrekening.
Eén cracker zou 1,5 miljoen machines kunnen besturen. Stel je de kracht voor. Stel je het bereik eens voor. Uw enige thuis-pc is er slechts één
