Zuid-Korea heeft een probleem. Eigenlijk hebben ze een geldprobleem. Het soort waar andere regeringen van dromen.
Recordwinsten uit de chipindustrie overspoelen de belastingskas van het land. Samsung en SK Hynix maken niet alleen meer geheugenchips voor laptops. Hun hardware vormt letterlijk de ruggengraat van wereldwijde datacenters. Zonder hen komt de AI-race tot stilstand. Die hefboomwerking vertaalt zich rechtstreeks in belastinginkomsten. En nu is de overheid aan het uitzoeken wat ze er precies mee moet kopen.
Presidentiële stafchef Kang Hoen-sik maakte de strategie zondag bekend. Ze creëren een “toekomstig responsfonds.”
Het is niet zomaar een slushfonds voor willekeurige projecten. Kang beschreef het als een doorslaggevend instrument. Het geld is gericht op industriële infrastructuur. Het ondersteunt huisvesting. Het creëert banen. En ja, het is bedoeld om een deel van de flagrante ongelijkheid op te lossen die al jaren aan het sociale weefsel knaagt.
Waar zal het AI-boomgeld als eerste naartoe gaan?
Stroom en water komen op de eerste plaats. Dat klinkt misschien saai vergeleken met nieuwe startups, maar het is de praktische basis.
Kang vertelde Dong-A Ilbo dat een deel van de opbrengst rechtstreeks naar de nutsbedrijven gaat waarvan de chipfabrieken afhankelijk zijn. Je kunt geen geavanceerde productie uitvoeren zonder stabiele netwerken en eindeloos schoon water. Dit zijn de nutsvoorzieningen die de fabrieken draaiende houden.
De omvang van het fonds is nog niet vastgelegd. De regering herziet deze maand de begrotingsstrategie. Dan komt de fase van de publieke consultatie. Het is een zorgvuldig proces, zelfs in een bloeiende economie. Kang was er echter bot over. Hij waarschuwde ervoor om deze meevaller niet te verspillen. Dit is een moment voor structurele verandering, niet voor tijdelijke oplossingen.
De extra inkomsten die de chipmarkt met zich meebrengt, mogen niet worden verspild in een tijd waarin de toekomst van het land wordt bepaald.
Welke bedrijven zijn de drijvende kracht achter de hausse op de Zuid-Koreaanse chipbelasting?
Kijk naar de aandelenkoersen als je bewijs nodig hebt.
De aandelen van Samsung Electronics zijn in de eerste helft van dit jaar met meer dan 170% gestegen. SK hynix werd nog gekker en steeg met meer dan 300%. Beide bedrijven overschreden de mijlpaal van $1 biljoen aan marktkapitalisatie. Het is zeldzaam terrein.
SK hynix stopt niet. Ze zijn van plan om 45 biljoen won (dat is ongeveer 25,7 miljard dollar) op te halen via een Nasdaq-notering. Ondertussen bereidt Samsung zich voor om dinsdag voorlopige cijfers voor het tweede kwartaal te publiceren. De verwachtingen op de markten zijn al groot.
Dit zijn niet alleen bedrijfsreuzen. Het zijn nationale ankers. Beide maken deel uit van een publiek-privaat initiatief van 800 biljoen gewonnen om een nieuw productiecentrum in het zuidwesten te bouwen. Deze infrastructuuruitgaven zijn enorm. Het sluit aan bij het bredere verhaal van het veiligstellen van de positie van Korea in de mondiale toeleveringsketen van halfgeleiders.
Waarom is dit bestedingsplan politiek geladen?
Dit soort geld zorgt altijd voor discussies. Hoe moet het worden besteed? Wie wint?
De vraag is een levende politieke draad geworden. In mei stelde presidentieel beleidschef Kim Young-beon verschillende ideeën voor. Hij sprak over basisinkomensregelingen voor plattelands- en vissersgemeenschappen. Hij noemde steun voor kunstenaars en jonge ondernemers. Dit zijn populistische toneelstukken. Ze streven ernaar de rijkdom buiten de bedrijfssector te verspreiden.
Dan heb je de vakbonden.
De hausse heeft de machtsdynamiek op de werkvloer veranderd. Samsung moest zelfs instemmen met een enorme bonusdeal om een grote staking in mei te voorkomen. Het was hun grootste vakbond. Ze hadden de bonus niet nodig om het hoofd boven water te houden, maar ze wisten dat het bedrijf kon betalen. Het schept een precedent. Als chipmakers geld drukken, waarom zouden werknemers dat dan niet ook zien?
Het fonds moet dus een koorddansen. Infrastructuur heeft geld nodig. Jongeren hebben woningen en startkapitaal nodig. Werknemers verwachten meer van de recordwinsten.
Er is geen eenduidig antwoord op die puzzel. Misschien komt de huisvestingssteun beter terecht bij het publiek dan de upgrades van nutsvoorzieningen. Misschien krijgen de inkomensregelingen op het platteland meer aandacht dan de bouw van de zuidwestelijke hub.
Wat er blijft hangen, ontdekken we na de consultaties. Voorlopig ligt het geld daar, wachtend om te worden ingezet in een economie die rijker is dan ooit tevoren. Maar is rijker beter? Of gewoon ingewikkelder?
Niemand lijkt bereid om het met zekerheid te zeggen.
