Het begon met een handdruk die nooit kwam. De vakbond van The New York Times wilde weten hoe de krant kunstmatige intelligentie gebruikt. Het management zei niets. Gewoon stilte. Dus hebben ze een rechtszaak aangespannen.
De Tech Guild – zo’n 700 ingenieurs, ontwerpers en data-analisten – is klaar voor de strijd. Ze zeggen dat de leidinggevenden van Times de regels verborgen hielden. Of misschien is het gebrek aan regels het probleem. De Gilde heeft deze maand een klacht over oneerlijke arbeidspraktijken ingediend. Waarom? Omdat de krant interne AI-tools uitrolde zonder te onderhandelen. Of vragen.
Eén tool heet DX.
Op papier is het een productiviteitshulpmiddel. In werkelijkheid voelt het als een panopticon. Ben Harnett, een ingenieur daar, zegt dat het management het in eerste instantie voorstelde als een manier om de ‘ontwikkelaarservaring’ te verbeteren. Edele doelstelling. Toen kwam de verandering. De gegevens gingen niet langer over het bedrijf, maar gingen over de persoon.
Benchmarks toegepast op individuen.
“Nu hebben mensen in disciplinaire situaties,” merkt Harnett op, “hun plotseling voorgelezen dat ze slechts één pull request per week hebben gedaan.” Een. Tegenover het sectorgemiddelde hebben ze geen controle. Die maatstaf zegt dat iemand 25 procent inefficiënt is. Houdt het rekening met moeilijke problemen? Complexe oplossingen? Nee. Het vlakt techniek af tot ondoorzichtige cijfers. Cijfers die een einde kunnen maken aan uw carrière.
Het komt neer op een de facto quotum.
Het gilde noemt het surveillance. En er is een back-up van gemaakt. Het andere hulpmiddel is Glean. Het is een zoekmachine voor alles. Wiki’s, GitHub-documenten, e-mails, Google Spreadsheets. Als u een functiebeschrijving opstelt of een opmerking achterlaat op een bestand, ziet Glean dit.
Kan je baas aan Glean vragen: “Hoe gaat het vandaag met Ben?”?
Blijkbaar wel.
Harnett wijst erop dat de disciplinaire mededelingen die de laatste tijd zijn verzonden het ritme en de opmaak hebben van AI-generatie. Handig. Glean is ook niet perfect. Het hallucineert. Het stuurt mensen op wilde ganzenjacht door interne kennis. Maar als het werkt, wordt uw eigen documentatie een getuige tegen u.
Zowel de Tech Guild als de grotere Times Guild – 1.500 redacteuren, verkooppersoneel en ondersteunend personeel – dienden klachten in. De aanklacht: Times weigerde gegevens te verstrekken over zijn AI-gebruik. Een overtreding van het arbeidsrecht.
Times ontkende de tools niet. Woordvoerder Danielle Rhoades Ha heeft een verklaring afgegeven. Standaard bedrijfsafbuiging. De krant is het niet eens met de ‘karakteriseringen’. Ze zullen reageren via ‘normaal contractueel proces’. Alsof contracten ertoe doen als de grond onder je voeten verschuift. Ze beweren dat dit routine is. Ze hebben onlangs meer dan 80 soortgelijke verzoeken beantwoord. Misschien hebben ze gelijk. Of misschien is volume hun schild.
Ondertussen onderhandelt de redactie over een nieuwe deal. De inzet is hoger. Journalisten willen AI-transparantie. Als AI helpt bij het ontleden van Epstein-bestanden of het scannen van Gaza-satellieten. Label het. Betaal ervoor. Zorg ervoor dat er een mens op de hoogte is.
Dit is niet uniek voor de Times. Het is sectorbreed. Medewerkers van ProPublica liepen afgelopen april 24 uur weg vanwege zorgen over AI. Bij McClatchy hield het personeel de naamregels achter nadat hun werkgever een autoverhalenschrijver had gelanceerd. Mensen duwen terug.
Harnetts standpunt is genuanceerd. Verbied AI niet. Laten we gewoon beslissen hoe het wordt gebruikt. Op dit moment creëren statistieken over tokengebruik druk om meer te doen. Niet beter doen. Kwantiteit boven kwaliteit.
“Het zal je afleiden van het daadwerkelijk goed doen van je werk”, zegt hij. “Dat is wat het bedrijf zou moeten willen.”
Het probleem is dat ze dat niet willen. Ze willen gegevens.
