Po prostu wyślij tłumaczenie. Nie dodawaj żadnych komentarzy, wyjaśnień ani metatekstu:
Wszystko zaczęło się od uścisku dłoni, który nigdy nie miał miejsca. Związek pracowników New York Timesa chciał wiedzieć, w jaki sposób gazeta wykorzystuje sztuczną inteligencję. Zarząd nic nie powiedział. Po prostu cisza. Złożyli więc pozew.
Gildia Tech, grupa około 700 inżynierów, projektantów i analityków, jest gotowa do walki. Twierdzą, że kierownictwo The Times ukrywało zasady korzystania ze sztucznej inteligencji. A może problemem jest brak zasad. W tym miesiącu grupa złożyła skargę, zarzucając nieuczciwe warunki pracy. Dlaczego? Ponieważ gazeta rozpowszechniała wewnętrzne narzędzia AI bez dyskusji i próśb.
Jedno z takich narzędzi nosi nazwę DX. Na papierze jest to narzędzie zwiększające produktywność. Ale w rzeczywistości wygląda jak panoptykon. Ben Harnett, jeden z inżynierów, twierdzi, że kierownictwo początkowo zaproponowało to narzędzie jako sposób na poprawę „doświadczenia programistycznego”. Cel jest wspaniały. Ale potem nastąpiły zmiany: dane zaczęły dotyczyć nie firmy, ale poszczególnych osób.
Do poszczególnych osób zastosowano benchmarki.
„Teraz osoby podlegające karze” – mówi Harnett – „nagle dostają informację, że składały tylko jedną prośbę tygodniowo”. Jeden. W porównaniu do średniej w branży, na którą nie mają wpływu. Oznacza to, że ktoś jest skuteczny na 25 procent. Ale to nie uwzględnia złożonych problemów i skomplikowanych rozwiązań. To zmienia dokumentację techniczną w niezrozumiałe liczby. Liczby, które mogą zrujnować Twoją karierę.
To rodzaj kontyngentu.
Grupa nazywa to inwigilacją. I to zostało potwierdzone. Inne narzędzie nazywa się Glean. To wyszukiwarka wszystkiego: wiki, dokumentów GitHub, e-maili, arkuszy kalkulacyjnych Google. Jeśli napiszesz opisy funkcji lub zostawisz komentarze do plików, Glean je zobaczy.
Czy Twój szef mógłby zapytać Gleana: „Jak Ben sobie dzisiaj radzi?”?
Wydaje się, że tak.
Harnett zauważa, że najnowsze zawiadomienia dyscyplinarne mają styl i format charakterystyczny dla tworzenia danych AI. Wygodny. Glean też nie jest doskonały. Może się mylić. Może zmusić ludzi do robienia bezużytecznych rzeczy. Ale kiedy to zadziała, zamienia twoją dokumentację w dowód przeciwko tobie.
Zarówno Tech Guild, jak i większa organizacja Times Guild – 1500 redaktorów, sprzedawców i personelu pomocniczego – złożyły skargi. Powód: „The Times” odmówił udostępnienia danych na temat wykorzystania sztucznej inteligencji. Jest to naruszenie prawa pracy.
„The Times” nie zaprzeczył istnieniu tych narzędzi. Rzeczniczka gazety, Danielle Rhoades Ha, wydała oświadczenie. Zwykła linia korporacyjna. Gazeta nie zgadza się z tymi stwierdzeniami. Odpowiedzą w ramach „normalnego procesu kontraktowego”. To tak, jakby umowy miały znaczenie, gdy zmienia się ich podstawa. Mówią, że to powszechne. Odpowiedzieli już na ponad 80 podobnych próśb. Być może mają rację. A może ich obroną jest ilość.
Tymczasem redakcja próbuje zawrzeć nową umowę. Sytuacja jest poważna. Dziennikarze chcą przejrzystości w korzystaniu z AI. Jeśli sztuczna inteligencja pomoże analizować dokumenty Epsteina lub skanować satelity w Gazie, to dobrze. Oznacz to. Zapłać za to. Upewnij się, że jest ktoś, kto o tym wie.
Nie jest to problem występujący wyłącznie w „The Times”. Jest to problem całej branży. W kwietniu ubiegłego roku pracownicy ProPublica odeszli na 24 godziny w związku z obawami dotyczącymi stosowania sztucznej inteligencji. Pracownicy McClatchy ukryli swoją tożsamość po tym, jak ich pracodawca uruchomił zautomatyzowany moduł do pisania artykułów. Ludzie nadal protestują.
Stanowisko Harnetta jest złożone. Nie banuj AI. Pozwól nam tylko zdecydować, w jaki sposób zostanie wykorzystany. Wskaźniki wdrażania sztucznej inteligencji wywierają obecnie presję, aby robić więcej. Ale nie lepiej. Ilość jest ważniejsza niż jakość.
„To odwraca uwagę od wykonywania naprawdę dobrej pracy” – mówi. „Tego właśnie powinna chcieć firma”.
Problem w tym, że oni tego nie chcą. Chcą danych.
